>yorgunluk

Posted: December 26, 2007 in Uncategorized

>

Kuslar vardır, cana benzer havalarda
Soguksa kar, baharsa yaprak;
Bir basına buyur toprakta omrumuz,
Gunesle yesil elleriyle cıplak;
– Uslu ayaklarla baslamıs yolculuk-
Yurunmez oyle, bazen durulur,
Ve iner erenler katına yorgunluk;
Kapanır sukun uzre kitaplar.
Nefeslerle surup giden yasamımız
Bir su kenarına gelir durur;
Ekmekten, saraptan ote nimetler vardır;
Yurunmez oyle hep, bazen susulur.
Can YUCEL

Susma vakti geldiyse Can baba , öyleyse susmalı .
Son nefesini verir gibi olmalı son sözün ama.
Zamandan “an” çalar gibi…
Son sayfasını kapatmalı kitabın,
not almışsındır bir yerlere onları yırtıp atmalı..
Kitap ayracını çıkarıp ve unutup
tüm sayfa numaralarını ,kitabı kapatmalı..

Kapattım Can baba ama duruyor kitabım baş ucumda..
Bir garip yorgunluk bu uzun bir maraton koşusu
sanki sürmüş aylarca…
İliklerine kadar hisssettiğin
uyusam geçer diyemediğin..
Koşulmaz öyle hep , yürünmez de bazen durulur ..
bakarsın geriye ve kimler kalmış yüreğinde..
Durduğun yer neresidir ve kimlerledir düşüncelerin.

Soğuksa kar , baharsa yapraktır.
İçin üşür ,ince ince titrersin .
Sen , Can baba Ankara’yı iyi bilirsin.
Ayazı yakar elini yüzünü , elini cebine sokar yürürsün.
yine de tüm rüzgarlara yeğlersin .

Bir başına yürür toprakla ömrümüz,
bir başına sever bir başına ölür.
Uslu ayaklarla başlar sonra
tam bir muzur olur,
bitmez dersin son bulur…

23.03
26.12.2007

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s